Artikel in de kijker
Massimo wil Laura worden
| 
| 
Dossier Genderdysforie bij Humo:
In de editie van 15 mei (deel 1 over genderdysforie) vertelt de 17 jarige Laura openhartig over haar transitie.
http://www.humo.be/humo-archief/95352/genderdysforie-laura-meisje-in-een-jongenslichaam
GENDERDYSFORIE: MASSIMO WIL LAURA WORDEN
'Hallo, ik ben Mas... euh, Laura.' Voorlopig is het nog even wennen voor de tiener die met uitgestrekte hand op ons toe komt gestapt, maar straks zalMassimo, een doodgewone naam voor een jongen met Italiaanse roots, officieelLaura heten. Ook uiterlijk is de transformatie in volle gang: Laura heeft zich piekfijn opgemaakt - geëpileerde wenkbrauwen incluis - draagt diamantjes in haar oren, en heeft haar nog vrij korte haren opgestoken met speldjes. Een heel verschil met de jongen met kort donker haar die ze ons aanwijst op haar klasfoto van twee jaar geleden: 'In de loop van dat schooljaar ben ik me beginnen te schminken en me vrouwelijker gaan kleden. Ik draag wel nog altijd broeken - rokjes vind ik gewoon niet zo mooi staan.'
In 2011 kwamen niet minder dan 33 kinderen van over heel België aankloppen bij de jongerenafdeling van het Genderteam in Gent. De verdeling tussen jongens en meisjes is ongeveer fiftyfifty, maar jongens komen doorgaans op jongere leeftijd aankloppen dan meisjes, omdat de maatschappij het nog altijd moeilijker lijkt te hebben met de jongen-die-zich-graag-als-prinses-verkleedt dan met het voetballende meisje. De jongsten onder de aangemelde kinderen met gendervariant gedrag zijn niet ouder dan vier, een leeftijd waarop het ook Laura begon te dagen dat ze anders was dan haar leeftijdsgenootjes. Dat schrijft ze op de blog die ze onlangs heeft opgestart. Ter illustratie plaatste ze er een foto bij van een peuter die op een salontafel parmantig staat te pronken in een geruit rokje.
«Dat ben ik, ja. Ik heb die foto erop gezet om aan te tonen dat het er al van jongs af aan in zat. Het rokje was er waarschijnlijk één van mijn nichtje: we zijn even oud en speelden als kind altijd samen. Ik heb ook nog een oudere broer, maar we verschillen elf jaar - samen spelen was er niet echt bij.»
«Toen hij een jaar of vijf, zes was, begon ik te beseffen dat Massimo heel meisjesachtige trekjes vertoonde. Hij stapte zelfs als een meisje.»
«Ik heb heel even bij de scouts gezeten. Ik merkte meteen: dit is niks voor mij. De spelletjes waren me te ruw en ik maakte me niet graag vuil. Ik was liever naar de dansles gegaan dan naar de scouts, maar ik durfde niet.»
Je durfde thuis niet te vragen of je op dansles mocht?
«Nee, ik durfde er niet naartoe. Ik zou me daar toch niet goed gevoeld hebben, als enige jongen tussen al die meisjes. Ze zouden me vast gepest hebben.
»Hobby's had ik niet echt, behalve dan gaan shoppen met vriendinnetjes. En thuis stond ik de hele dag te zingen.»
«Zich verkleden, dat deed hij ook. Als ik thuis kwam, lag er altijd wel iets uit mijn kast: 'Tiens, wat ligt mijn bikini hier te doen?' Als ik hem om uitleg vroeg, dan kwam hij altijd uit de lucht gevallen. Kennelijk kwamen die dingen vanzelf uit mijn kast gekropen.
»Wat hij wél durfde te doen in mijn bijzijn, was in mijn schoenen rondlopen. Dan liep hij hier door de keuken in hoge hakken.»
«Met die verkleedpartijtjes ben ik rond mijn achtste begonnen. Ik deed het steeds vaker: zodra ik een moment alleen thuis was, trok ik kleren van mijn mama aan.
»Toen zag ik op tv een Nederlandse documentaire: 'Joey wil Jody zijn', over een jongen van 7 die een meisje wilde zijn. Ik geloof dat ik er wel een keer of vier naar heb gekeken, alleen op mijn kamer achter mijn computer. Ik herkende het meteen: net als ik wilde Joey geen jongensdingen doen en speelde hij alleen maar met meisjes. Het was een opluchting om te zien dat ik niet de enige was, maar het maakte me ook triest: die Joey van op tv had lang haar en droeg meisjeskleren. Dat durfde ik allemaal niet. Ik zag er nog altijd uit als een jongen. Een meisjesachtige jongen.
»Toen ik naar de middelbare school moest, begonnen de problemen. Omdat ik niet zo'n goeie punten haalde, ging ik de beroepsopleiding Elektriciteit-Hout-Metaal volgen. Er zaten hooguit drie meisjes op mijn school. Het eerste jaar heb ik nog mijn best gedaan om me als één van de jongens te gedragen - ik trok zelfs baggy kleren aan om niet op te vallen - maar het haalde niks uit. Niet dat ik zwaar gepest werd, maar iedereen zag aan mij dat ik anders was. Als ik liep, dan schudde ik met mijn kont. Niet bewust - dat ging vanzelf. Ik wilde ook niet meedoen met de lessen lichamelijke opvoeding, omdat ik me dan in de jongenskleedkamer moest omkleden.
»Na een paar jaar ben ik van school veranderd en een kappersopleiding gaan volgen, gecombineerd met volwassenenonderwijs. Sindsdien gaat het beter. Mijn beste vriend zit bij me in de klas. Hij is homo.»
«Al zijn vrienden zijn homo. Ik ging er stilletjes van uit dat hij dat ook was.»
Heb je het hem ooit rechtuit gevraagd?
«De laatste jaren vroeg ik hem voortdurend wat er scheelde. Hij was niet meer de Massimo van vroeger - het levendige, vrolijke kind was weg. Hij zat voortdurend alleen op zijn kamer, in zijn eigen wereld, en zei amper nog een woord. Dan probeerde ik weleens te polsen of hij me misschien iets moest vertellen over zijn geaardheid, maar zijn antwoord was altijd: 'Neenee...' Hij is heel erg gesloten. Het is sleuren en trekken om er iets uit te krijgen.»
«Nu lijkt het misschien absurd dat ik toen niks durfde te zeggen, maar ik kon het gewoon niet.»
Ook niet aan je beste vriend?
«Uiteindelijk wel. Hij heeft lange tijd geworsteld met zijn geaardheid, dus voelden we ons allebei slecht in ons vel. Op een dag vroeg hij waarom ik me schminkte. 'Da's toch voor meisjes,' zei hij. 'Maar ik bén een meisje,' heb ik toen geantwoord. Hij was de eerste aan wie ik het vertelde. Ik kan niet zeggen dat hij ervan schrok.»
Op een bepaald moment ben je wel naar het CLB gestapt, het Centrum voor Leerlingenbegeleiding.
«Ik zat al een tijdje enorm in de put, omdat ik voelde dat de puberteit me aan het veranderen was: ik voelde dat ik baardgroei kreeg en dat wilde ik absoluut niet. Ik wilde liever borstjes, zoals de meisjes uit mijn klas. Toen we op een dag naar het CLB moesten voor een medisch onderzoek, heb ik al mijn moed bij mekaar geraapt en aan de dokter gevraagd hoe ik aan hormonen kon komen 'Ja maar, dat mag zomaar niet!' zei ze. Ze heeft me toen een brochure gegeven van het Genderteam in Gent. Het was de eerste keer dat ik daarover hoorde.»
Al die tijd was je op het internet nooit iets gaan opzoeken?
«Jawel, maar dan kwam ik vooral op Nederlandse sites terecht. Veel blogs, ook.
»Ik heb wel een paar mensen via Facebook leren kennen die er ook mee bezig waren. Toen Nicky, één van hen, met een hormoonbehandeling begon, zag je haar op foto's veranderen: haar gezicht zag er plots vrouwelijker en voller uit, en ze begon borsten te krijgen. Dat gaf me hoop.»
Was je dan zo ontevreden over je eigen lichaam?
«Ja. Niet dat ik mijn eigen spiegelbeeld verafschuwde, maar als ik voor de spiegel stond en merkte dat ik er als een jongen uitzag, dan was mijn hele dag naar de knoppen. Dat heb ik nu soms nog, ook al neem ik sinds kort hormonen en begin ik steeds meer op een meisje te lijken.»
«Op een dag kreeg ik telefoon van het CLB: of ik eens kon langskomen voor een gesprek. 'Weet u waarom u hier bent?' vroegen ze. Ik heb toen geantwoord: 'Is het omdat Massimo homo is?' Daar had ik perfect mee kunnen leven, maar het was dus véél erger. Dat hij een genderprobleem had, zeiden ze. Dat hij het me niet zelf durfde te vertellen omdat hij bang was verstoten te worden door zijn familie. Ik kreeg meteen ook die brochure van het Genderteam, met de nadrukkelijk vraag zo snel mogelijk contact op te nemen voor een afspraak. Vorig jaar in mei was dat - Massimo was toen 16.»
«Eigenlijk wilde die dokter van het CLB dat ik erbij zou zijn op dat gesprek met mijn moeder, maar dat durfde ik niet. Ik had schrik voor haar reactie. Iets in mij vond het vreselijk voor haar dat zij zo'n nieuws over haar kind moest aanhoren, maar tegelijk vond ik het ook erg voor mezelf: je kan zoiets toch niet alléén dragen! Lange tijd heb ik gedachtdat ik er pas mee naar buiten zou kunnen komen als ik het huis uit was en op eigen benen stond. Of dat ik zou moeten wachten tot mijn ouders in het rusthuis zaten. Maar zo lang heb ik het dus niet volgehouden.»
«Het wás schrikken toen ze het me vertelden. Ik had wel al eens met mijn huisdokter gepraat over wat er toch aan de hand kon zijn met Massimo. Het woord 'transgender' is toen zelfs gevallen, maar de dokter is er nooit verder op ingegaan. Achteraf gezien vind ik dat wel jammer. Nu heb ik het allemaal viavia moeten vernemen.»
»Ik heb meteen naar Gent gebeld, maar er was een lange wachttijd. Normaal mochten we pas in augustus op afspraak komen, maar Massimo is toen zo depressief geworden dat de huisdokter naar Gent heeft gebeld om die afspraak te vervroegen. Uiteindelijk zijn we in juni een eerste keer op consultatie gegaan.»
«Ik kón gewoon niet meer wachten. Ik was bang dat ik volop in mijn mannelijke puberteit zou belanden. Ik wist: ik moet met hormonen beginnen vóór ik er helemaal als een man ga uitzien, want dan is het te laat - dat kunnen ze niet zomaar meer ongedaan maken. Op school heb ik een leraar die er heel vrouwelijk uitziet, maar bij wie je nog duidelijk ziet: dit is een man.»
«Hij lijkt een beetje op Boy George: een tikje kalend, maar voor de rest lange blonde haarextensions en een dikke laag make-up.»
«Dat is mijn grote schrikbeeld: dat ik er als een vervrouwelijkte man zou uitzien. Ik wil écht vrouw zijn.
»Ik heb uiteindelijk nog moeten wachten tot februari voor ik mijn hormonen kreeg. Eerst moet je een grondig psychiatrisch onderzoek ondergaan: je krijgt een map mee naar huis met massa's vragen. Met wat voor speelgoed ik speelde als kind en zo.»
Ja, wat vroeg jij eigenlijk aan Sinterklaas?
«Dat weet ik niet meer. Ik had in elk geval geen barbiepop, maar ik speelde wel met de Barbie van mijn nichtje. Zelf kreeg ik dan een trein of een auto van Sinterklaas, maar na twee dagen zag ik die al niet meer staan.»
«Kwam zijn nichtje langs, dan deed hij niks liever dan kappertje spelen: dan kamde hij haar haar en stak hij er speldjes in. En toch is het eigenlijk nooit in me opgekomen om hem meisjesspeelgoed te kopen.»
«Toen de dokter van het Genderteam mijn map opensloeg, begon hij meteen te knikken: 'Had ik wel gedacht...' Kennelijk was ik een typisch geval van genderdysforie, van een meisje in een jongenslichaam.»
«Het bleef niet bij die ene vragenlijst: we zijn ook verschillende keren op gesprek geweest bij psychiaters en een endocrinoloog, die hem zijn hormoonbehandeling heeft voorgeschreven.Hij heeft ook al de papieren gekregen voor zijn naamsverandering: transgenders betalen daar maar 49 euro voor, terwijl dat normaal 490 euro kost. Zodra het vredegerecht zijn dossier heeft goedgekeurd, mag hij zijn identiteitskaart laten aanpassen. Daarvoor hoef je dus niet te wachten tot na de operatie. Voor de operatie zelf moet hij wel wachten tot hij 18 is. Die zal meer dan 11.000 euro kosten. De ziekenkas komt daar wel in tussen, maar je moet toch 4.000 euro zelf ophoesten, anders begint de chirurg er niet aan.»
«Voor het zover is moet ik sowieso eerst een jaar lang hormonen slikken. Ik neem Androcur om de aanmaak van testosteron te stoppen, en de vrouwelijke hormoonpil Prominol. Volgens de dokter zou ik pas na een maand iets beginnen te voelen, maar bij mij werkte het al veel sneller. Aan mijn borsten begon het te duwen en in mijn kruis had ik ook pijn - precies of er had iemand in getrapt.
»Ik ben in de wolken met elke kleine verandering. Ik neem nu foto's van mijn bovenlichaam om te zien hoe mijn borsten groeien. Hoe groot ze uiteindelijk worden, dat verschilt van mens tot mens. Een vriendin van me heeft een C-cup gekregen, puur op hormonen. Ik wil graag een B of een C - desnoods laat ik er nog wat bijstoppen tijdens de operatie. Ik moet nu al een beha aan, anders doet het pijn. Bij de eerste gymles had ik wel schrik voor de reactie van mijn klasgenoten, maar iedereen vond het leuk. Da's het voordeel van een klas met bijna allemaal meisjes: iedereen doet er heel gewoon over. 'En... hoe groot zijn ze al?' vragen ze dan.»
«Maar de hormoonbehandeling gaat ook gepaard met serieuze schommelingen in zijn humeur. Gisteren had hij het weer erg: hij wilde niet uit zijn kamer komen, kwam pas naar beneden als wij gingen slapen... Precies een humeurig pubermeisje.»
«Ik kan er niks aan doen: die hormonen maken allerlei emoties los die ik vroeger niet had. Ik begin tegenwoordig ook te huilen voor het minste. Naar het schijnt komt dat vooral door de Androcur: de nevenwerkingen daarvan zijn depressiviteit, kortademigheid en sneller moe worden. Plezant is dat niet.»
Hoe reageert je vader op dit alles?
«Zijn papa en ik zijn al een paar jaar uit mekaar. Hij heeft de grootste moeite met Massimo's situatie. Hij denkt nog altijd dat het een bevlieging is: 'Dat hij dat eens uit zijn hoofd zet!' Maar volgens de psychiater is Massimo met die genderdysforie geboren - niemand heeft er schuld aan: hij niet, ik niet, zijn vader niet.
»Tja, zijn vader is Italiaans - misschien reageert hij daarom zo afwijzend. Hij is één en al temperament, begint voor het minste te roepen en te brullen.»
«Om de week ga ik een weekje bij mijn pa logeren, maar dan zit ik vooral alleen op mijn kamer achter de computer. Ik ben nu volop aan het veranderen, maar hij lijkt dat niet eens te merken. Erg vind ik dat eigenlijk niet.»
Zal hij het ooit aanvaarden?
«Hij zal wel moeten, want ik ga hiermee door tot het eind. Voor mij is het vooral belangrijk dat mijn mama het aanvaardt. Onze band is altijd hecht geweest. Behalve dan net na de scheiding.»
«Hij lag al zo erg met zichzelf in de knoop en toen kwam die echtscheiding er nog eens bovenop. Eén keer heeft hij toen geprobeerd er een eind aan te maken met pillen. Hij was alleen thuis en had een sms gestuurd naar mijn zus: dat hij ging slapen om nooit meer wakker te worden. Mijn eerste reactie was: 'Dat zegt hij om aandacht te trekken', maar ik ben toch maar meteen naar huis gereden. Ik vond hem hier op de zetel, helemaal groggy van de pillen. Ik ben hem direct door mekaar beginnen te schudden: 'Wat heb je genomen?'»
Waarom had je die pillen genomen, Laura?
(met een fijn stemmetje) «Ik wilde er liever niet meer zijn. Het waren pijnstillers.»
«'Tien' - dat was alles wat ik er nog uitkreeg. Kennelijk had hij tien Brufen Forte genomen. Ik heb meteen naar het antigifcentrum gebeld en daar zeiden ze dat ik met hem naar de spoeddienst moest.»
«Ze hebben me houtskool laten drinken. Om te ontgiften.»
«Daarna hebben we hem op aanraden van de psychiater naar de kinderpsychiatrie in Sint-Niklaas gebracht. Aan een uurtje of twee therapie per week had hij volgens de dokter niet genoeg - hij moest voor langere tijd behandeld worden. Hij is er drie dagen gebleven. Daarna wilde hij er met geen stokken meer binnen.»
«Het hielp gewoon niet. Ik was bijna 16, maar zat er tussen de achtjarigen. Als therapie moesten we knutselen of op muziekinstrumenten spelen. Eén keer heb ik een gesprek gehad, maar dat was in groep - ook niet de ideale plek om je hart uit te storten. Daar zitten voelde voor mij als een straf.»
«Nu gaat het beter, maar we zijn er nog lang niet. De grootste klap moet volgens mij nog komen: de operatie.»
«14 juni is onze volgende afspraak in Gent en daar kijk ik nu al naar uit. Ik voel me goed nu.»
Is er al een datum vastgelegd voor de Grote Dag?
«Nee. In februari word ik 18. Niet lang daarna zal het gebeuren, denk ik. Binnenkort hebben we een eerste gesprek met de plastische chirurg.»
«Ik wil liever dat hij wacht tot de zomervakantie, zodat hij eerst kan afstuderen. Als hij na de zomer dan werk gaat zoeken, dan kan hij zich meteen aanbieden als meisje.
»Ze hebben ons al uitgelegd hoe zo'n operatie in z'n werk gaat. Eigenlijk wordt alles gerecupereerd: van de huid van de penis maken ze bijvoorbeeld de schaamlippen.»
«En van de eikel maken ze een clitoris, zodat je ook een orgasme kan krijgen.»
«Alles werkt, behalve kinderen krijgen. Voor hij met zijn hormoonbehandeling begon, hebben ze gezegd: 'Als je nog ooit kinderen wil, dan is het nu het moment om zaad te laten invriezen.'»
«Ik heb het niet gedaan. Dan heb je een draagmoeder nodig en daar heb ik absoluut geen vertrouwen in.»
«Tja, dat is zijn keuze. Waar ik me vooral zorgen over maak, is over relaties. Stel dat hij straks verliefd wordt op een jongen of een meisje...»
«Maar mama, ik ga toch niet verliefd worden op meisjes! Zo'n vrouw wil ik niet zijn. Ik val ook niet op homo's.»
«Oké, stel dan dat je ooit een relatie krijgt met een heterojongen, dan zal je van bij het begin eerlijk tegen hem moeten zijn.»
«Natuurlijk zal ik eerlijk zijn. Ik zou daar nooit over liegen.»
Hoe zie jij jezelf over 10 jaar?
«Ik wil graag werk zoeken als make-upartiest - liever dan gewoon in een kapsalon. En verder: alleen op een appartement. Op dit moment wil ik liever geen relatie. Ik wil vrij zijn, doen wat ik wil. Ik zie wel hoe het loopt.
»Bij transseksualiteit denken mensen meteen aan seks en prostitutie, maar seks is helemaal niet de reden waarom ik dit doe. Ik doe dit voor mezelf. Mensen denken ook meteen aan she-males, maar persoonlijk vind ik dat maar vies. Ik snap niet dat mensen zo tussen twee geslachten kunnen leven - ofwel ben je man, ofwel ben je vrouw. Wie zich een meisje voelt, die wil er toch ook volledig uitzien als een meisje!»
Je bent met je blog gestart, omdat je anderen wil helpen.
«Een paar weken geleden belandde ik na een nachtje stappen in een frituur. Opeens stond er iemand naast me die vroeg of ik haar - of hem, dat was niet echt duidelijk - hormoonpillen kon doorverkopen. Ze was haast aan het smeken. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ze maar naar het Genderteam in Gent moest bellen, maar dat durfde ze niet: 'Daar gaan ze me niet willen helpen.'
»Ook op Facebook krijg ik geregeld berichten van een jongen die liever een meisje wil zijn en om hulp vraagt. Daarom doe ik ook dit interview: om mensen duidelijk te maken dat ze wel degelijk ergens terecht kunnen, dat ze zichzelf niks hoeven aan te doen, zoals ik ooit heb geprobeerd. Ik weet maar al toe goed hoe eenzaam het voelt om zo'n geheim mee te dragen.
»Maar die blog doe ik ook voor mezelf: ik wil er een soort dagboek van maken, zodat ik later kan terugkijken op mijn tweede geboorte. Want zo zie ik mijn operatie: die dag word ik herboren. Daarom heb ik ook een echografie van mezelf als foetus op mijn blog gezet: zo zag ik eruit toen ik in mijn mama's buik zat, toen ik eigenlijk al een meisje had moeten zijn.»
«Soms grappen we weleens: 'Na de operatie geven we een babyborrel.' Maar het ís geen lachertje, natuurlijk. Straks heb ik een dochter in plaats van een zoon. Ik geef toe: voor Massimo geboren werd had ik wel graag een dochter gewild, maar nu ik hem bijna 18 jaar als jongen heb gekend, wordt het straks toch aanpassen. Ik zal het moeilijk hebben de dag van de operatie, dat weet ik nu al. Het zal me moeite kosten om consequent 'zij' te zeggen in plaats van 'hij'.»
«Je hebt het nu ook al de hele tijd over 'hij'. (Tegen Humo) Ze beseft dat niet eens, maar ik word daar dsu wel gék van.»
«Onlangs stonden we frietjes te bestellen in de frituur. Toen Massimo aan de beurt was, vroeg de man: 'En... wat zal het zijn voor de jongedame?' Dan zie je hem glunderen van trots.»
«Een tijd geleden ben ik ook eens teruggeroepen door een wc-dame: 'Hela, wat ga jij bij de jongens doen?' Ik ben doorgelopen, want ik durfde niet meer terug (lacht). Tegenwoordig kies ik wel altijd voor het vrouwentoilet.»
Waarom heb je voor de naam Laura gekozen?
«Een paar maanden geleden kreeg ik van hem een sms: 'Mama, was ik geboren als een meisje, hoe had je me dan genoemd?' Dan was hij een Laura geweest.»
«Ik vind het niet meer dan normaal dat je ouders je naam kiezen, zelfs als die midden in je leven verandert. Jij hebt je naam toch ook niet zelf gekozen?»
Word je hier in het dorp eigenlijk nagekeken?
«Vroeger werd ik weleens aangestaard door mensen. Dat is nu veel minder, tot ik begin te praten en ze mijn stem horen: die klinkt wel nog als die van een jongen. De hormoonbehandeling verandert daar helaas niks aan. Daarom hou ik liever zo lang mogelijk mijn mond. Was ik vroeger naar Gent gegaan, dan hadden ze me daar puberteitsremmers kunnen geven en had ik nooit de baard in de keel gekregen.»
«Mij valt op dat zijn generatie er weinig moeite mee heeft: niemand van zijn vrienden of vriendinnen kijkt er erg van op. Zet hij op zijn Facebook-pagina dat hij naar de endocrinoloog mag voor zijn hormonen, dan krijgt hij allemaal positieve reacties: 'Goed zo, sjoeke!'Mensen van mijn generatie zitten er meer mee. Ik krijg vaak te horen: 'Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn voor jou!' Tja, ik kon me er ook niks bij voorstellen, tot het me overkwam. Maar dan denk ik altijd: er bestaan ergere dingen in het leven. Stel dat mijn kind écht ziek zou zijn, dat zou pas erg zijn.»
Laatst aangepast (woensdag, 16 mei 2012 15:54)
